polskie centrum bizarro

Tydzień Świadomości Bizarro # 4 – „Post-nuda: kulturowe znaczenie bizarro fiction” by Shane T. Cartledge

In Artykuły i felietony o BIZARRO, Różne, różniste on Wrzesień 16, 2012 at 6:00 am

Zmęczeni? Wyglądacie długiej przerwy? Niedoczekanie, moi drodzy. Były już trzy poważne lekcje, ale na koniec zachowaliśmy prawdziwy edukacyjny hardkor. Bez notowania się nie obejdzie, bo to materiał dla 666 klasy, a nie zasmarkanego małolactwa. Nastawcie aparaty mózgowe na najwyższe obroty – tak intelektualnie u nas jeszcze nie było. Spodziewajcie się trudnych słów i cytatów z naukowych esejów. Ale warto się skupić, dziś na zastępstwo przybył gość z zagranicy!

Shane T. Cartledge to pisarz bizarro, student i publicysta, którego celem długoterminowym jest zdobycie świata… to znaczy owocna kariera literacka. Interesuje się wszystkim co kulturowe i popkulturowe – od Palahniuka i Lovecrafta do komiksów oraz japońskich animacji. Jednak od paru lat jego największą miłością oraz polem działania jest właśnie bizarro. Prozę publikował między innymi na Bizarro Central, w webzinach The New Flesh, Butt Shark University i The Mustache Factor, a na portalu Goodreads udostępnia powieść serialową Once Upon the Time on Mars. Swoje talenty ćwiczy też na obszarach poezji czy eksperymentalnego komiksu sieciowego. Człowiek wielu talentów? A jakże! I, co najważniejsze, potrafi o swoich pasjach ciekawie pisać.

Dziś prezentujemy wam, klaso, jego bardzo ciekawy esej (oryginalnie opublikowany na blogu The Manifold), w którym szuka on sensu w bizarryzmie, zahaczając o teorię postmodernizmu, dzieła popkultury różnych gatunków i zagadnienia związane z konsumpcjonizmem. Brzmi nieprzystępnie? Cóż, tekst jest wymagający, ale definitywnie wynagradza cierpliwą lekturę!

h

„Post-nuda – kulturowe znaczenie bizarro fiction” by Shane T. Cartledge

h

Wszelkie prawa zastrzeżone. Zabrania się kopiowania tekstu bez zgody autora. Copyright Shane T. Cartledge © styczeń 2012.

h

Kiedy sięgasz po książki takie jak Zombies and Shit Carltona Mellicka III, Sorry I Ruined Your Orgy Bradleya Sandsa czy The Pickled Apocalypse of Pancake Island Camerona Pierce’a; powinieneś przynajmniej na bazowym poziomie rozumieć, że to, co zamierzasz przeczytać będzie się różnić od Jane Austen, Charlesa Dickensa czy sióstr Brontë. Nie należy przez to rozumieć, że bizarro fiction jest mniej otwarte na mainstream niż inne gatunki czy style albo, iż jest to literatura niższej klasy; ale raczej uznać ją za produkt innej kultury. Strona Bizarro Central definiuje bizarro jako „gatunek dziwności” i „literacki odpowiednik sekcji „kultowe” w sklepie z filmami wideo”. Stwierdza się tam też, że „bizarro zostało stworzone przez grupkę małych wydawnictw w odpowiedzi na rosnące zapotrzebowanie na (dobrą) dziwaczną literaturę i coraz większy odsetek autorów w niej się specjalizujących”. Bizarro jest odpowiedzią na główno nurtową fikcję, która czerpie pożytek z bazowy technik literackich, by reprezentować (sub)kulturową tożsamość przekraczającą nudę postmodernistycznego eksperymentalizmu – co oznacza, że bizarro opiera się na czymś więcej niż tylko symulacji i najbardziej pozbawionych głębi estetykach współczesnej literatury.

„Dziwne” – to termin zbyt ogólnikowy i szeroki, by celnie podsumować cały gatunek. Science fiction może być dziwne, podobnie fantasy i horror; nawet realizm może czasem być dziwny. Żaden z tych gatunków nie jest koniecznie bizarro tylko z powodu tej prostej cechy. Miast tego musimy szukać bardziej technicznej drogi prowadzącej do odpowiedzi na pytanie: co czyni bizarro bizarro? Zazwyczaj kładzie się nacisk na wulgarne, pełne przemocy, seksualne lub obraźliwe elementy (otwarcie prezentowane na okładkach książek i w ich tytułach) i mogą one funkcjonować wokół jednego innego gatunku (lub większej ich ilości), transformując go w coś osobliwego i wykrzywionego. W tym miejscu bizarro graniczy z niesamowitym, tym, co Freud nazywa unheimlich lub „nie-swojskim”. Fistful of Feet Jordana Kralla jest rozpoznawalne jako western; ale zmodyfikowana, udziwniona forma gatunku, mniej oswojona niż typowe westerny i przeobrażona ponad normalną-dziwność w bizarro-dziwność poprzez użycie nonsensownych elementów i perwersyjnie szczegółowych opisów mało znanych fetyszy. Bazując na tych luźnych częściach składowych El Topo, kultowy western Alejandro Jodorowsky’ego z lat 70-tych, może być odczytany jako film bizarro. Jednak bizarro jest także ruchem, którego centrum stanowi mała grupa autorów i wydawców – w tym ruchu dzieła takie jak El Topo mogą być tylko zidentyfikowane jako podobne do bizarro z natury. Gdy badamy bizarro fiction, ważną rzeczą jest pamięć o wspólnych elementach tekstów bizarro i ruchu który je produkuje, aby uniknąć pomylenia bizarro z rzeczami zdającymi się bizarro na poziomie zewnętrznych cech.

Można argumentować, że imitacja kultowych filmów i nacisk na przemoc oraz seksualność bizarro fiction oznacza, iż jest to forma postmodernistycznej literatury nawiązująca kontakt ze swoim odbiorcą tylko przez symulowanie telewizji i filmu – nadaje się wyłącznie do celów rozrywkowych i nic poza tym. Baudrillard pisze, że „żyjemy we wszechświecie dziwnie podobnym do oryginalnego – rzeczy są podwajane przez swój własny scenariusz. Ale to podwojenie nie oznacza, jak to tradycyjnie się działo, bliskości ich śmierci – zostały one już ze śmierci oczyszczone i są lepsze niż wtedy, gdy były żywe; radośniejsze, autentyczniejsze w porównaniu do modelu na którym się opierają, jak twarze w domu pogrzebowym”. Dla Baudrillarda wszechświat jest symulacją; wszystko w nim jest kopią czegoś innego, oderwaną od swego oryginalnego znaczenia. Nigdy naprawdę nie mamy dostępu do oryginału, ponieważ prawdziwy świat stał się czymś, co Baudrillard nazywa „symulakrą”. Wyobrażamy sobie jedynie, że rzeczywistość jest realna – jest to ideologiczna konstrukcja, „hiperrzeczywistość”. Fistful of Feet, jako bizarro western, jest zrozumiały dla swoich odbiorców wyłącznie dzięki symulowaniu kinowych westernów, które w przeważającej części są symulacją przedkolonialnej kultury amerykańskiej – ideologiczną rekonstrukcją wydarzeń z przeszłości, wymyśloną rzeczywistością, a w miarę upływu czasu została ona sfikcjonalizowana i odłączona od pierwotnego kontekstu. Teksty bizarro mogą być postrzegane jako narracje postmodernistyczne z powodu nowości, którą jest prezentacja ich jako pozbawionej głębi rozrywki; przykładu zlewania gatunków, intertekstualności i używania brikolażu, mash-upu oraz pastiszu. W późniejszej części tego eseju dowiemy się jak bizarro funkcjonuje jako reakcja na tą koncepcję symulacji i bezznaczeniowości postmodernistycznej kultury, ale wpierw potrzebne nam głębokie zrozumienie tych obserwacji poczynionych na powierzchownym poziomie.

Literatura bizarro ma posmak nowości ponieważ jest publikowana przez małe, niezależne wydawnictwa i rozprowadzana online (z łatwością tego sposobu sprzedawania i dostępem do wirtualnych księgarni takich jak Amazon, dostarczających alternatywnych metod dystrybucji) i nie są poddawane tak uważnym analizom jak fikcja rynku masowego, polegająca na sprzedaży sklepowej. Jest to najbardziej widoczne, gdy obserwujemy tytuły i okładki książek dostępnych w wydawnictwach bizarro, takich jak Eraserhead Press. Pozycje takie jak Warrior Wolf Women of the Wasteland, Zombies and Shit czy The Morbidly Obese Ninja, wszystkie napisane przez Carltona Mellicka III, kierują tytułami uwagę odbiorcy w stronę innowacyjności bizarro, zachęcając czytelnika do postrzegania tekstów w oparciu o czynnik szoku i dziwaczności. Oprócz dziwacznych nazw, każda z tych książek ma na okładce fetyszystyczne pin-up girls; odpowiednio wymachującą bronią palną kobietę-wilka, punkową dziewczynę-zombie oraz licealistkę rodem z anime; które są nowością samą w sobie. Jednakże istnieją one wyłącznie dla wartości estetycznej, jako symulakra seksu i przemocy. Gdy bizarro fiction sprowadza się do czynnika szoku poprzez zaporę seksu i przemocy, angażuje ona czytelnika wyłącznie na poziomie powierzchownym – ani nie prowokując do myślenia, ani nie stymulując intelektualnie. To tylko błyskotka o postmodernistycznym temacie, produkt kultury napędzanej estetyką i symulacją, w opozycji do znaczenia i odwzorowywania.

W postmodernizmie wszystko jest utowarowione. Jameson oznajmia, że „uniwersalna komodyfikacja, jak nazwałby to Marks, jest reorganizacją wszystkiego w podporządkowaniu do pieniądza; zastąpieniem wszelkich form globalnej aktywności, wymuszonych i niewymuszonych, pracą zarobkową; reifikacją i komodyfikacją wszystkiego od sztuki do uczuć, do natury do związków społecznych; wszystko jest urzeczowione i urzeczowione nieodwracalnie – niemożliwy jest powrót do starych, naturalnych, przedludzkich lub nieludzkich rzeczy i stanu tychże”. Wszystko zostaje odsunięte od pierwotnego znaczenia (symulakra) i utowarowione. Książki stają się czymś więcej niż bazowym dobrem konsumpcyjnym, idee same w sobie stają się towarem i są organizowane oraz reklamowane w oparciu o gatunek oraz odbiorcę. Znacząca część (nie wszystkie) tekstów bizarro odnosi się do gatunków, subgatunków, zacierania gatunków, intertekstualności i manipulacji konwencją jako do swojej głównej zalety. Jakkolwiek twórcy bizarro nie mają praktycznie ograniczeń w kwestii tego, jakich gatunków mogą używać; można zaobserwować generalne skupienie się na starszych gatunkach filmowych o statusie kultowym, zwłaszcza jeśli niedawno doświadczyliśmy ich powrotu w popkulturze – takich jak zombie/horror, noir, postapokalipsa czy western. Odtwarzania gatunków czyni bizarro bardziej dostępnym, estetycznym i możliwym do skonsumowania dzięki postmodernistycznej tematyce. Na okładce A Town Called Suckhole Davida W. Barbee, Jeremy Robert Johnson nazywa książkę „najlepszą eksplozją posapokaliptycznego mudpunkowego policyjnego południowego Gotyku jaka kiedykolwiek ukazała się drukiem”. W miarę jak globalna kultura powiększa się i staje się bardziej technologicznie zaawansowana, informację organizuje się i rozbija na mniejsze, łatwiejsze do konsumpcji ilości. Łączenie gatunków może powodować problemy przy ewentualnym utowarowieniu bizarro, ale użycie kategorii gatunku czyni się widocznym dla czytelnika, a ich elementy stają się ułatwieniem przy przyporządkowaniu bizarro do „tego”, „tamtego” czy „innego”.

Kolejnym wartą uwagi cechą bizarro fiction to fakt, że jest ono krótkie – większość książek plasuje się w rozpiętości od 100 do 200 stron, podczas gdy nowele krótsze niż 100 stron oraz zbiory szortów są całkiem często spotykane, a książki powyżej 300 stron bardzo rzadkie. To wspiera ideę, iż postmodernistyczny odbiorca konsumuje wszystko w małych porcjach, po fragmencie na raz. Ludzie kupują ebooki i przechowują je na urządzeniach elektronicznych, które służą też do składowania i organizowania ich muzyki i filmów. Brikolażowe, pastisz owe oraz mash-upowe teksty wyzyskują ten trend pofragmentowanej konsumpcji, biorąc kawałki tego, co jest już znane czytelnikowi i komodyfikując je bardziej. Zombies and Shit czerpie z gatunków zombie, horror i postapokalipsa, filtrując je przez fabułę o teleturnieju śmierci odnoszącą się do Battle Royale [Batoru Rowaiaru] Koushuna Takami. To zespalanie w jedno różnych konwencji, stylów i dzieł nie jest ograniczone do bizarro fiction – Seth Grahame-Smith napisał od nowa Dumę i Uprzedzenie Jane Austen osadzając intrygę w czasie zombie apokalipsy, produkując tekst mash-upowy Duma i Uprzedzenie i Zombi; seria Gwiezdne Wojny to pastisz konwencji westernu i science fiction; a serial anime Cowboy Bebop [Kaubōi Bibappu] miesza gatunkową estetykę kosmicznego westernu z muzycznym (głównie jazzowymi) wpływami. Te teksty kultury przetwarzają stare w popkulturową walutę, symulując postmodernistyczną kulturę, w której znaczenie jest arbitralne, bo jest ona już powierzchowna, pozbawiona głębi.

Jakkolwiek bizarro to produkt współczesnej kultury konsumpcyjnej, nie jest w całości jedynie płytką rozrywką. Nie wystarczy po prostu stwierdzić, że bizarro egzystuje w szerszej sieci symulacji i fragmentarycznej komodyfikacji – musimy zbadać JAK symuluje ono gatunek i kulturę. Nie zapominajmy, że bizarro to ruch w odpowiedzi nana rosnące zapotrzebowanie na (dobrą) dziwaczną literaturę”. Centralnym ideałem w tym przypadku jest dostarczanie czytelnikowi fikcji jakiej nie oferuje jeszcze mainstream – jak w ruchu punkowym lat 70-tych, bizarrro zapewnia subkulturę w której chaos i anarchia są normą, a nic nie jest zbyt dziwne czy obsceniczne. Bizarro oddziela się od głównego nurtu i jest reprezentowane przez małą grupę niezależnych wydawców oraz autorów aktywnie angażujących się w kontakt ze swoim czytelnikiem w sieci by pomóc w rozwoju i zdefiniowaniu gatunku bizarro jako społeczność. W kulturze w której znaczenie jest arbitralne, a mainstream opiera się o brak głębi i symulację, bizarro dostarcza w innych przypadkach beztożsamościowej kulturze coś, z czym można się identyfikować.

W swoim eseju Experimental Fiction vs Bizarro Carlton Mellick III wprowadza rozróżnienie między oboma gatunkami, stwierdzając, że “bizarro fiction jest dziwactwem fabuły, a fikcja eksperymentalna jest dziwactwem stylu”. Aczkolwiek jest dziwaczne, ważnym elementem bizarro fiction jest przystępność dla jego czytelników – generowana używaniem konwencjonalnej narracji by opowiedzieć dziwne historie. Jeśli opowieść jest zbyt skomplikowana lub eksperymentalna w stylu, wprowadzi dezorientacje doprowadzającą do zdystansowania odbiorcy wobec dzieła. Historia bizarro opowiadana w znanym stylu jest dezorientująca w takim sposób, jak dezorientujące jest fantasy albo science fiction, gdzie czytelnikowi prezentuje się świat, który na pierwszy rzut oka jest oddalony od prawdziwego. Tutaj gatunek, intertekstualność i pastisz nabierają głębi. The Pickled Apocalypse of Pancake Island autorstwa Camerona Pierce to fabuła o młodym piklu, który zakochuje się w naleśniku. Jest czytana dla innowacyjności pomysłu, ale dziwaczny koncept jest zbudowany wokół narracji o niekonwencjonalnej miłości. Tekst wykonuje kulturową pracę pod powierzchnią o opowieści, gdyż piklowi ludzie i naleśnikowi ludzie rodzą się w kulturach o biegunowo przeciwnych spojrzeniach na świat – pikle całe życie tkwią w pesymizmie, a naleśniki w optymizmie. Ogórkowy protagonista decyduje się rzucić wyzwanie swojej naturalnej pozycji w rzeczywistości i żyje mottem Kapitana Pikla „zrzuć łańcuchy swojego solankowego przeznaczenia, o konserwowy więźniu!”. Teksty bizarro nie zawsze muszą ROBIĆ coś, ale gdy to się zdarza, przebija się to przez narrację i zwykle oferuje refleksje o kulturze w podobnych formach jak w fantasy czy science fiction – za pomocą niepokojącego ukazania tematów i problemów odnoszących się do rzeczywistości, jednak przekazuje to za pośrednictwem fikcyjnego świata.

We wstępie do książki Jordana Kralla Beyond the Valley of the Apocalypse Donkeys, Gordan K. Smith pisze “ po przeczytaniu tej historii Kralla nie jestem pewien co chciał o zrobić z czytelnikiem. Powiedziałbym, że próbował dostarczyć rozrywki, ale pod powierzchnią opowieści jest coś, czego nie potrafię zidentyfikować, ale i tak mnie to dręczy”. Artykuł Carltona Mellicka III Weird For the Sake of Weird udowadnia, że  bizarre opiera się o silny storytelling – co, należy powiedzieć, oznacza, że bazowe literackie techniki takie jak narracja, fabuła, świat przedstawiony oraz rozwój postaci są bardziej kluczowe dla bizarro niż wmieszanie dziwnych elementów historii w metafory czy tematy. Mając na uwadze obecny kulturowy kontekst bizarro jako ruchu oraz jego transformacje znanego (swojskiego) w niesamowite (nie-swojskie) można zrozumieć, że połączenie silnego, jasnego opowiadania historii i absurdystycznej/dziwnej treści wykonuje kulturową pracę przekraczającą symulakrę tekstów. Jest coś pod powierzchnią, co wykracza poza postmodernistyczny eksperymentalizm.

Światy tekstów bizarro przypominają te ze science fiction w tym, że zapuszczają się poza wyobrażenie “rzeczywistego”, lecz narracje nadal wydają się znajome. Darko Suvin zwie to „poznawczą separacją”. W tym miejscu Zombies and Shit (nowela bizarro) różni się od Dumy i Uprzedzenia i Zombi (powieści mash-up). Ten ostatni tytuł rozgrywa się w świecie który już znamy i używa postaci, które już poznaliśmy mieszając to z zombie apokalipsą – co jest dziwną i przerażającą sytuacją dla bohaterów Jane Austen, ale nie jest obcym scenariuszem dla czytelnika. Mimo, że na tyle okładki definiuje się Zombies and Shit jako „Battle Royale spotyka Powrót Żywych Trupów”, to fabuła rozgrywa się w radykalnie zmienionych realiach, ze świeżym zestawem postaci, które nie są od początku nam znane. Odzwierciedlają to otwierające tekst akapity. „Charlie przewraca się na bok we śnie i przytula się do żony leżącej przy nim”, następnie zaczyna ją wąchać i dotykać jej szyi oraz włosów, zauważając coraz więcej nietypowych szczegółów i zaczyna wątpić w realność sytuacji aż do uświadomienia sobie „to definitywnie nie jest jego żona”. Czytelnik, jak Charlie, rozpoczyna historię z ogólną ideą tego, czego może się spodziewać, lecz światy bizarro przypominają prawdziwy jedynie fragmentarycznie, poprzez postaci, fabuły i miejsca przedstawione które są oddzielone od rzeczywistości, ale realistyczne we własnej ramie, dzięki świadomemu zawieszeniu niewiary.

Gatunek, intertekstualność i pastisz funkcjonują zarówno by dostarczać rozrywki, jak i aby osłabiać utowarowienie gatunku i popkultury. Gdy inne rodzaje literatury są obwarowane jasnymi parametrami, bizarro istnieje by zrujnować zasady fikcji gatunkowej; brać konwencje czy elementy różnych jej stylów i mieszać je z innymi konwencjami lub gatunkami; obalać je, zdekonstruować lub parodiować; albo użyć ich estetyki by niszczyć bezznaczeniowość postmodernizmu i opowiadać historie przekraczające granice gatunku(ów) będących tworzonymi na nowo. Fistful of Feet jest westernem, tworzącym westernową narracje w westernowym świecie z westernowymi bohaterami. Świat Fistful of Feet jest natychmiastowo rozpoznawalny, bardziej niż Zombies and Shit lub Pickled Apocalypse, a mimo to gradualnie transformują go rzeczy nie pasujące do tradycyjnego westernu – bydło z mackami, bekający pistolet, fetyszysta kałamarnic – wszystkie mające za zadanie zabrać to co znane czytelnikowi i przetransportować go do realiów bizarro. Po raz kolejny emfazę kładzie się na opowieści i rozrywce, lecz Fistful of Feet jest dodatkowo skomplikowane poprzez swoją moralną obojętność. To powieść wypełniona łotrami, złodziejami, rewolwerowcami wyjętymi spod prawa i prostytutkami, każda postać jest nikczemniejsza od poprzedniej. Książka podsuwa inne przesłanie niż Pickled Apocalypse, a jednak posiada znaczenie ważne dla kultury w której ją wyprodukowano –  postmodernistycznej kultury daleko posuniętej komodyfikacji, gdzie gatunek to tylko kolejna kategoria organizowania i przechowywania informacji.

W eseju Politics in Fantasy Jeff VanderMeer postuluje, iż „polityka w fikcji to nie tylko używanie jako tła wojny, okrucieństwa czy dynamiki życia w mieście na poziomie makro w celu eksploracji pytań wpływających na nasze życie w długoterminowy, szeroki sposób. To także zrozumienie, że KAŻDY człowiek jest polityczny w jakiejś części, nawet ci, którzy zdają się apatyczni, ponieważ polityka dotyczy płci, społeczeństwa, kultury. Każdy aspekt życia jest polityczny pod pewnym względem. Jeśli w jakimś momencie naszego pisania nie myślimy o tym świadomie – jeśli zwyczajnie ufamy naszemu pisarskiemu instynktowi – możemy niecelowo powielać klisze, stereotypy i uprzedzenia”. VanderMeer jest częścią literackiego ruchu new weird, dzielącego pewne cechy z bizarro w tym sensie, że próbuje on przekształcić fantasy w dziwny, bazujący na wyobraźni i współczesny świat przedstawiony. Wspomina on, że fantasy ma zdolność wydawania się zarówno na czasie, jak i ponadczasową, oraz, iż „widzenie prawdziwego świata przez zwierciadło realiów fantasy pozwala mu odbijać się w nich, co prawdopodobnie pozwala autorowi być łatwiej istotnym – w krótkim okresie – bez ryzyka stania się przestarzałym w długim okresie”. Bizarro jest nieodłącznie polityczne w swoim młodzieńczym wyzwoleniu fantasy, podczas gdy new weir jest polityczny w dosłownym wyobrażaniu sobie na nowo fantasy. Bizarro fiction – argumentuje Bradley Sands, jest bardziej jak fantasy dla dzieci i „jeśli większość dorosłego fantasy może zawierać elfy, smoki i czarodziejów, większość dziecięcego fantasy dotyczy protagonistów przeżywających doświadczenia dziwne i całkowicie dla nich (i dla czytelnika) nowe”. Jest także polityczne w sposobie, w jaki bizarro reprezentuje to, co społeczeństwo stara się schować – niesamowitość dziwnego, fetyszu, tabu. Polityka bizarro nie ogranicza się do reprezentowania fetyszy, tabu czy obsceny – są one raczej częścią większego dyskursu politycznego definiowanego niepokojącą naturą poznawczej separacji i niesamowitego, „dziwnego”.

W ogólnym rozrachunku bizarro fiction sprowadza się do dwóch elementów – bycia dziwnym i bycia rozrywkowym. Efektywność tych cech jest określana przez czytelnika i, jak w każdym gatunku, niektóre teksty robią to lepiej niż inne. Jako produkt postmodernizmu, bizarro może być czytane jak pozbawiona głębi, powierzchowna komodyfikacja gatunku, lecz ruch kulturowy z nim związany ukazuje pragnienie przekroczenie nudy i braku głębszych znaczeń fikcji głównonurtowej przez obalanie gatunku i popkultury. Jego skupienie na kreatywności i poznawczej separacji podkreśla chęć doprowadzenia postmodernizmu do stanu w którym znaczenie może zostać odnalezione pośród bezznaczeniowości, stanu będącego post-symulacją, post-nudą.

h

BIBLIOGRAFIA

Austen, Jane. Pride and Prejudice, Londyn: T. Egerton, Whitehall, 1813

Austen, Jane and Seth Grahame-Smith, Pride and Prejudice and Zombies, Filadelfia: Quirk Books, 2009

Bizarro Central, strona internetowa, stan na11 października 2011

Barbee, David W, A Town Called Suckhole, Portland: Eraserhead Press, 2011

Baudrillard, Jean, Simulacra and Simulation, Tłumaczenie: Sheila Faria Glaser, Ann Arbor: The University of Michigan Press, 1994

Carrol, Lewis, Alice’s Adventures in Wonderland, Londyn: Macmillan, 1865. Print.

Cowboy Bebop [Kaubōi Bibappu], reżyseria: Shinichiro Watanabe, Madman Entertainment, 1998

El Topo, reżyseria: Alejandro Jodorowsky, Douglas Films, 1970

Gaiman, Neil, American Gods, Londyn: Headline Book Publishing, 2001

The Good, The Bad and the Ugly, [Il Buono, Il Brutto, Il Cattivo], reżyseria: Sergio Leone,United Artists, 1966

Jameson, Fredric, “New Literary History after the End of the New.” [w] New Literary History 39.3 (2008): 375-87, Project Muse, w Sieci, stan na 7 października 2011.

Krall, Jordan, Fistful of Feet, Portland: Eraserhead Press, 2009

Mellick III, Carlton,. “Experimental Fiction vs. Bizarro.” [na] Bizarro Central, opublikowane 20 kwietnia 2011, stan na12 września 2011.

—. The Morbidly Obese Ninja, Portland: Eraserhead Press, 2011

—. Warrior Wolf Women of the Wasteland, Portland: Eraserhead Press, 2009

—. “Weird for the Sake of Weird.”, Bizarro Central, opublikowano 20 kwietnia 2011, stan na12 września 2011

—. Zombies and Shit, Portland: Eraserhead Press, 2010,

Pauley III, William, Doom Magnetic, Portland: New Flesh Books, 2010, [na] Goodreads, stan na 19 stycznia 2011

Pierce, Cameron, The Pickled Apocalypse of Pancake Island, Portland: Eraserhead Press, 2010

Rango, reżyseria: Gore Verbinski, Paramount Pictures

The Return of the Living Dead, reżyseria: Dan O’Bannon, Orion Pictures, 1985

Sands, Bradley, “Bizarro vs Children’s Fantasy.” [na] Bizarro Central, opublikowano: 24 maja 2011, stan na12 września 2011

—. Sorry I Ruined Your Orgy, Portland: Lazy Fascist-Eraserhead, 2010

Smith, Gordon K, wstęp do Beyond the Valley of the Apocalypse Donkeys Jordana Kralla, Copeland Valley Press, 2011

Star Wars Original Trilogy, reżyseria: George Lucas, 20th Century Fox, 1977-1983

Suvin, Darko, “On the Poetics od the Science Fiction Genre.” [w] College English 34.3 (1972): 372-82, [na] JSTOR, stan na 7 października 2011

h

Za udostępnienie eseju do tłumaczenia i publikacji serdecznie dziękujemy Shane’owi T. Cartledge. Many thanks! Twórczość akademicką, publicystyczną i literacką Shane’a możecie znaleźć między innymi tu, tu, tu i tu.

h
h
Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: